NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
KARETKA
Powróciwszy po pięciu latach,
Joker zabił Hyang-mi.
Szlag.
Nie wierzę, że Dongbaek też zaginęła.
Doprowadza mnie to do szału.
Dongbaek...
żyje.
Co?
Hyang-mi przybyła tu dwa lata temu,
a to...
wiadomość, którą Joker zostawił dla Dongbaek.
Robił to, by zwrócić jej uwagę.
Musi jeszcze żyć.
A Hyang-mi?
Zabił ją, by wystraszyć Dongbaek?
Kto wie? Może zrobił to dla zabawy...
albo z konkretnego powodu.
Hyang-mi powiedziała,
że coś widziała.
Nie wyglądasz na miłośnika kotów.
Yong-sik był bardzo ciekawy, kto je karmi.
A tak w ogóle...
lubisz dokarmiać bezdomne koty?
Ja też je lubię.
Zimno dziś.
Dni są coraz chłodniejsze.
Ile masz pokoi w domu?
Jest coraz chłodniej.
Za zimno na spanie w barze.
Lubisz dokarmiać bezdomne koty.
Pomyśl o mnie jak o jednym z takich kotów.
Nikt nie wie, gdzie mieszkam.
Dongbaek myśli, że wynajmuję mieszkanie.
Mogłabym zginąć na ulicy,
a nikt by się nie przejął.
Jesteśmy na miejscu?
To tylne wejście?
Jaka ciepła podłoga, aż można suszyć chilli.
Na pewno mogę tu czasem spać?
Nikt nie może się dowiedzieć, że nie mam pieniędzy z depozytu.
Nie powiesz nikomu, że tu sypiam?
Boże.
Co...
to za ślady?
Ojej.
Jest tu ktoś jeszcze?
Gdzie trzyma pieczątkę?
BOHATER POJAWIA SIĘ W OSTATNIEJ CHWILI
Czemu te rzodkiewki są takie małe?
Przyprawiłaś ryż?
- Mamo, krew ci leci z nosa? - Co?
- Widzę coś czerwonego. - Krew?
Pewnie dłubałaś w nosie.
- Nie do wiary. - Przestań!
- To jest brudne. - Zamknij się i jedz.
Skąd masz kimbap?
Dzisiaj masz mecz, powinnam go obejrzeć.
Od czego są matki?
Obejrzysz mecz Pil-gu?
Przyjdziesz?
Oszalałaś? Nie możesz.
Nawet ja nie mogę, co dopiero ty.
Dlatego obwiesiłaś się jak raper?
Spakuję kimbap dla twojego nauczyciela
i kolegów, może zyskasz w ich oczach, Dongbaek.
Nazywanie go Dongbaek
i udawanie przykładnej mamusi nic nie da.
Chcę wziąć dziś wolne popołudnie.
- Bar... - Nie zgadzam się.
- Nigdzie nie idziesz. - Końce!
Jedz końce.
BASEBALLISTA MA KOCHANKĘ
Szlag. Nie mogę zostać z Kang Jong-ryeolem.
Po prostu nie mogę.
Jak ludzie zorientują się, że to on,
będę wolała umrzeć niż słuchać tych plotek.
Zobacz, jak mi się trzęsą ręce.
Jest młoda i ładna?
Młodsza ode mnie to już byłoby przestępstwo.
- A ładna? - Szlag.
Nie wiem.
Czyli tak.
Na razie siedź cicho i udawaj, że nic nie wiesz.
Niby czemu? W tych czasach?
Nie każę ci tego akceptować.
Po prostu poczekaj na właściwy moment.
- Co? - Po co rozwodzić się teraz
i godzić się na to, co proponuje?
Potrzebujesz niezbitego dowodu,
by oskubać tego drania do cna.
Mam się z nim rozwieść?
Nie zarabiasz na siebie.
Jak chcesz sama wychować dziecko?
Sama?
Chcesz pozostać żoną tego bydlaka?
Tak czy inaczej...
na razie się nie wychylaj.
Do rozwodu potrzebujesz dowodu.
A co z panią Kang Jong-ryeol?
Co?
Co z panią Kang Jong-ryeol?
Dziś o 19 promocja mojej maseczki.
Ograniczona ilość i rabaty.
Oglądajcie Urodowe porady pani Kang Jong-ryeol.
Bycie panią Kang Jong-ryeol to jej zawód?
- Dzieło jej życia. - Co to za panna nikt?
Trafili w samo sedno.
Mają rację. Sama już nie wiem, kim jestem.
Zwykle oboje rodziców chodzi na mecze?
Przeważnie. Czemu pytasz?
Ale Dongbaek powiedziała, że nie przyjdzie.
Mały znowu będzie sam.
I ja mam to zaakceptować? Szlag.
Co teraz?
- Załóż maseczkę. - Nie.
Po ostatniej wyskoczyły mi pryszcze.
Poza tym myślałem, że się rozwodzimy.
Zamknij się i ją załóż.
Nie możesz żyć normalnie?
Przestań wciskać ludziom te bzdety przez Internet.
To co mam robić?
Jak mam zarabiać na życie?
Co?
Do kogo piszesz?
Czemu nie chcesz założyć maseczki?
Zaraz...
Co z moimi maseczkami?
Co mam z nimi zrobić?
Co to za nagła zmiana?
Producent chce, byś ty też je reklamował!
To tylko głupie maseczki,
ale producent nie chce, żebym reklamowała je sama.
Chcą, żebyś ty też używał ich na zdjęciu.
Odżywcza dla mnie i nawilżająca dla ciebie.
Trzy zdjęcia razem i jedno sama.
Podpisałam kontrakt,
dlaczego nie chcesz mi pomóc?
Ja też się zaraz popłaczę.
Ciekawe, gdzie jest Hyang-mi.
Zwykle się nie spóźnia.
Dongbaek,
powinnaś iść na mecz Pil-gu. Czemu wolisz siedzieć tutaj?
Nie widziałaś go w prawdziwym meczu.
Nie jesteś ciekawa?
Po prostu tam idź.
Nie przygotujesz nic dobrego, myślami będąc tam.
Gdy byłam mała, miałam przezwisko „sierota”.
Tak mówili mi zamiast po imieniu.
Dzieci nazywały mnie sierotą.
Pewnie nie wiedziały, że to okrutne.
Takie są dzieci.
Ale co przyjdzie Pil-gu z tego, że wszyscy dowiedzą się,
że jestem jego mamą?
Chłopiec bez ojca. Syn barmanki.
Nie chcę, by tak o nim myślano.
Idź stąd.
Nie wpędzaj jej w poczucie winy i idź.
Czemu szkoły tak lubią kimbap?
Nie znosiłam, gdy kazali je przynosić.
1000 WONÓW
Moja mama prowadzi popularną restaurację.
Nie ma czasu robić kimbap.
Jest właścicielką.
Smacznego.
Tak.
Nie jedz tak szybko.
Spróbuj też tego.
Proszę.
Może je zaprosimy na owoce?
Czemu siedzą z dala od reszty?
Zostaw je. Lepiej się z nimi nie zadawać.
W jednej klasie trafiły nam się Maria i Niezapominajka.
Co to znaczy?
Nie wiesz, bo jesteś tu nowa.
Jedna jest z sierocińca Angel Maria.
To sierota.
Kojarzysz tę alejkę z tyłu dzielnicy przemysłowej?
„Niezapominajka” to bar bez okien, który się tam mieści.
To córka właścicielki.
Mówiła, że jej mama ma restaurację.
To patologiczna kłamczucha.
Wiesz, jakie przebiegłe bywają takie dzieci.
Możecie opuścić ręce.
Nikt tutaj nie kradnie.
Hye-in, sprawdź plecak jeszcze raz.
Dyżurnych zapraszam po sprzątaniu.
A numery 17 i 21...
Proszę za mną.
Skończyłyście?
WYZNANIE NIE UKRADŁAM PIENIĘDZY
Znacie moje dwie uczennice z rozbitych rodzin?
Zawsze są takie ponure.
Jedna wygląda, jakby ciążyło nad nią jakieś fatum.
Dla drugiej w ogóle nie ma nadziei.
Nigdy nie ukradłabym cudzych pieniędzy.
Nawet gdy znalazłam monetę na ziemi,
nie podniosłam jej.
Złodziejka znów gada z królikami.
To jej jedyni przyjaciele.
To naprawdę była ona?
To sierota.
Bez opieki rodziców sieroty zaczynają kraść.
Dlatego córka tej barmanki też kłamie.
Poszukajmy jej i odbierzmy pieniądze.
To ciebie okradła.
Hej!
Widziałaś ją?
Jak kradnie ci pieniądze?
Widziałaś, żebyśmy zrobiły coś złego?
Uprzedzenia tylko nas ograniczają.
Hamują rozwój
i są przyczyną buntu.
Zawsze miała takie smutne oczy.
Bycie szkolną sierotą było okropne.
Nie pozwolę, by Pil-gu nazywano synem barmanki.
Tylko bogatych rodziców stać na to, by ich dzieci uprawiały sport,
wszystkie żyją w luksusie.
Nie chcę, by Pil-gu się mnie wstydził.
To okropne uczucie.
Pil-gu nie jest taki jak ty.
Ty nie miałaś matki...
Ty nie miałaś matki,
ale Pil-gu ma matkę, która zawsze stanie za nim murem.
Wychowałaś go w miłości.
Wyrósł na zdrowego chłopca.
Więc na pewno jest inny.
Dlatego przestań oponować i idź na ten mecz, dobrze?
Na miejscu Pil-gu wstydziłbym się, że cię tam nie ma.
Poza tym wiem, że chcesz iść.
Bardzo chcesz.
Prawda?
To zakładasz na mecz?
Wybieracie się gdzieś?
Nie wiem, co się wokół mnie dzieje, bo spałam dziś na ciepłej podłodze.
Nie wiem, po co z nami poszłaś. Kto obierze cebulę?
A czy to ważne?
Całe życie cię wykluczano, powinnaś wiedzieć,
że im więcej osób cię wspiera, tym lepiej.
Musimy mu wynagrodzić to, że nie ma ojca.
Chciałam tylko w spokoju obejrzeć mecz,
ale strasznie się wyróżniamy.
Hyang-mi, możesz chociaż zdjąć opaskę?
Możemy wydawać się okropne,
ale jesteśmy najgorętszymi laskami w okolicy.
Dlatego wszyscy na nas patrzą.
Wyglądasz, jakbyś kibicowała drużynie niebieskich.
Ongsan nie radzi sobie z moją urodą.
Mamo, zdejmij ten beret. Jest na nim kwiatek.
Szkoła podstawowa w Ongsan
- Ongsan, Ongsan - Dongbaek, przyszłaś.
Dzień dobry.
- Cześć. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Możesz do nich iść, jak chcesz.
Jej syn gra w baseball.
Wiedziałam, że tak będzie.
Niczego nie wzięłaś?
Czego?
Takie imprezy to dla niej nowość.
Po co te dziwactwa?
Komu potrzebny dron na szkolnym meczu?
Zrób chociaż jakieś zdjęcie. Tylko one ci zostaną.
No tak.
Mamo, tutaj!
Mamo! Zdobędę home runa!
Patrz na mnie, dobrze? Nie rozglądaj się.
Dobrze.
- Dobra. - Powodzenia.
Cieszy się.
Zobacz, jaki jest szczęśliwy.
Do roboty!
Dwa, dwa, trzy.
Powinna była przychodzić wcześniej.
DALEJ, DRUŻYNO SEOKDAE
Każdy myśli, że może być trenerem.
Trenuje ich Park Yong-gil?
Zgłosiłem syna do programu o geniuszach.
Ale nie wiem, czy przyjadą.
Nie znoszę, gdy dzieci robią karierę
na nazwisku rodziców.
- Znasz mnie. - Oczywiście.
Tak czy siak,
jego matka będzie nagrywać ten mecz.
Dobrze sędziuj.
To tylko mecz towarzyski między małymi dzieciakami.
Oczywiście. Będę bezstronny.
Chwileczkę. Twoja rodzina nie ma knajpy z żeberkami?
Zabiorę do was kiedyś drużynę na obiad.
Wiesz,
że uczyłem Kang Jong-ryeola i Ryu Hyun-jina, prawda?
Strike!
Grają nieczysto.
To ma być strike?
Pil-gu, wracaj.
Posłuchaj mnie.
Jesteś baseballistą, nie mistrzem sztuk walki.
Cierpliwość to część gry.
Jak chce pan cierpliwości, proszę się zająć matematyką.
Mam go wypuścić i doprowadzić do rozróby?
Pil-gu, wchodzisz.
SZKOŁA PODSTAWOWA W ONGSAN
Bohater...
pojawia się w ostatniej chwili.
KANG PIL-GU
To Pil-gu. Teraz jego kolej.
O rany. Nigdy nie widziałam, jak gra.
Rety.
O rany. Pil-gu!
Gra jak zawodowiec.
Syn Yong-gila to przy tobie amator.
Jesteś synem Kang Jong-ryeola.
Strike!
- Tak! - Co?
Świetnie. Dobra robota.
- To ma być strike? - Mowy nie ma.
- Drań. - O rety.
Strike!
Nieźle.
To mają być żarty?
Dobra robota!
To ma być strike?
Wszyscy widzieli, że to był ball.
Rzucał poza strefę.
Mały, chcesz zejść z boiska?
Mam cię posadzić?
Boże.
O rany!
Rety.
Przerwa!
Gi-dong, żartujesz sobie?
To było celowe i o tym wiesz. Tego uczysz dzieciaki?
Pil-gu!
SZKOŁA PODSTAWOWA W SEOKDAE
SZKOŁA PODSTAWOWA W ONGSAN
PARK HYEONG-JUN
Ktoś musi ich rozdzielić. Boże.
Pil-gu ma talent do bójek.
Umie się bić.
Dlatego szkolne mecze są ciekawe.
Zaczynają się lać, nim się obejrzysz.
Zjeżdżaj!
Takich łobuzów powinno się dyskwalifikować.
Inaczej będą wdawać się w bójki podczas meczów
i przynosić hańbę innym baseballistom.
To był ball. Kłamał pan.
Szczyl rzucił we mnie pierwszy!
„Szczyl”?
On jest w trzeciej klasie!
Jak możesz być tak niegrzeczny wobec starszego kolegi?
To on jest niegrzeczny i nieuczciwy.
Ty mały gnojku.
Hej, ty!
- Hej! - Czy to nie ten gnojek,
który u nas jada?
Nie do wiary.
Idziemy tam?
- Czy to Kang Jong-ryeol? - Tak.
Szlag.
- Co? - Patrz.
To Kang Jong-ryeol.
Mamo, załóż ten pasek.
A ty przestań przeklinać.
Pewnie będzie jej mówił po imieniu
i będzie niemiły.
- Uspokój się. - Dobra. Odsuń się.
Hej, ty.
Nie przeprosisz?
Przeproś go.
Przestań, Yong-gil.
- To dzieci, ty jesteś dorosły. - Hej.
Patrz, jak się na mnie gapi. Patrz!
Nie wiesz, kim jestem?
On rzucił we mnie piłką
i pokazał mi język!
- Przestańcie. - Nie, odsuń się!
- Puszczaj. - Spokojnie.
- O rety. - Proszę pana!
Nie wolno wchodzić na boisko.
Bohater...
Bohater zawsze pojawia się...
w ostatniej chwili.
Hej! Przyjechałeś tu wystawiać język?
Grzeczni chłopcy tak nie grają.
Rzucać piłką w kolegę?
Ładnie to tak?
Odbiło ci?
Jak śmiesz go bić?
A ty? Jak śmiesz dotykać cudze dziecko?
A co? To twoje?
Tak! Moje!
Ale on jest super.
- Podpisze pan też to? - Czemu on... Serio?
Szlag.
Podpisze pan to?
Czemu uderzyłeś mojego syna w głowę?
Niby kiedy? Kiedy go uderzyłem?
- A nie? - Uderzył pan!
- Wcale nie. - Nie?
Mam drona.
Moja kamera z drona wszystko sfilmowała.
Zabieramy ją na policję?
Zabieramy?
Dobra. Proszę bardzo. Dzwoń na policję!
Policja już tu jest! Ja jestem policjantem!
Najlepszym w całym Ongsan!
Mam spisać, że znęcasz się nad dzieckiem?
Czy obejrzymy nagranie na posterunku?
Tak, obejrzyjmy.
Tato, uderzył mnie w nos.
Cicho.
Każde dziecko jest cenne dla swojego rodzica.
Jak śmiesz bić mojego syna?
Głowa mnie boli.
Nie waż się tknąć go palcem.
Bo was wszystkich pozabijam.
Jestem facetem z dronem.
Trenerze.
Dziękuję.
Naprawdę wziąłeś pół dnia wolnego?
Do dziś nie opuściłem ani jednego dnia pracy,
więc raz mogę.
Skąd to masz?
Boże.
Taką kamerką nic nie da się sfilmować.
Trzeba złapać cały mecz.
Wykosztowałem się.
Nie martw się. Wszystko w porządku.
Jong-ryeol. Mój drogi Kang Jong-ryeol.
Chyba przyszedł zobaczyć mnie w akcji.
Panie Kang, jestem wielkim fanem.
Daj spokój, to praktycznie mój wychowanek.
- Nie dotykaj mnie. - Co?
Zrobisz z syna baseballistę?
Co?
Nie rób.
Wiesz, jacy bywają w sporcie tacy delikwenci.
Nie mów tak o synu starszego kolegi.
Numer trzy z Ongsan, Kang Pil-gu, to mój podopieczny.
Jeśli znowu go tkniesz, twojego syna czeka marna przyszłość.
Mam znajomości w świecie baseballu.
Tknij jeszcze raz Pil-gu,
a żadne gimnazjum w tej okolicy nie przyjmie syna Park Yong-gila.
Trochę kultury.
- Co z... - I jeszcze jedno.
Sam wszystkiego się nauczyłem.
- Pil-gu. Jak twoja... - Panie Hwang!
- Pil-gu.
- Hej. - Panie Hwang.
Pójdzie pan ze mną do moich kolegów?
O rany.
O co chodzi?
Chcą autografu od policjanta?
Nie, chcą zobaczyć drona.
Błagali mnie, żebym pana zapytał.
A Jun-gi nawet kupił mi napój.
Naprawdę? Chcą zobaczyć drona?
Pil-gu, ten dron był drogi,
a jak twoi koledzy
- go popsują? - Nie możemy go obejrzeć?
Serio? Bo był drogi?
W porządku.
Ale nie wszyscy.
Tylko ci koledzy, którzy są dla ciebie mili.
Dziesięciu.
Wybierz dziesięciu kolegów.
Dziesięcioro dzieciaków może go obejrzeć.
Dziesięciu?
Kogo wybrać?
Chłopaki, chodźcie.
MAŁE BOISKO DO BASEBALLA
Dogadujecie się z Pil-gu.
W końcu pokażę go wszystkim,
ale dzięki temu Pil-gu jest górą,
i to dość ekscytujące.
Tak ojcowie postępują z synami.
Ja tylko go przytuliłam i pocieszyłam.
Nigdy nie widziałam go tak ucieszonego.
Dziękuję ci, Yong-sik.
Pil-gu lubi się ze mną bawić.
Słodki jest.
Może i ładnie wyglądają we trójkę,
ale pani Kwak będzie załamana, jak ich zobaczy.
Powiedzą pani Kwak, że tu byłeś.
- Co zrobimy? - O rany.
I co z tego? Nie jest aż tak wyjątkowy.
Każdy ma matkę.
Nie jest teraz przy zdrowych zmysłach.
Mamo. Dokąd idziesz?
Przyniosłam sztućce.
Myślałam, że jest z bogatej rodziny.
Jeśli o 14.30 ma zajęte trzy stoliki,
to nic specjalnego.
Co jest złego w posiadaniu dziecka?
To niedorzeczne.
Jeśli chodzi o wygląd, powinien się cieszyć.
Co ona tam mamrocze pod nosem?
Marynowane kraby to tylko kraby. Po co całe menu?
Boże. Jakie to pretensjonalne.
Te tak zwane dobre restauracje to zwykłe oszustwo.
Do mnie pani mówi?
Nie jestem jakąś tam panią.
W takim razie kim?
Nie jest pani zbyt bystra.
Jestem matką Dongbaek.
Więc dla mnie to nonsens.
Madonna nie upadłaby tak nisko, by wiązać się z kimś takim.
Heleno, czy ona nie miała mieć demencji?
Nie wiem. Jestem cudzoziemką.
Hej.
Patrz.
Nie ma kamer.
Gdyby jakieś były, już byśmy je sprawdzili.
Nie jesteśmy idiotami. Nie przegapiliby tego.
Wszyscy tu skończyli studia.
Ale wie pan,
że wszystko zaczęło się 29 czerwca 2014. Prawda?
Proszę spojrzeć.
Baner zaprasza do zapisów na zajęcia przygotowujące do egzaminów w 2012.
Ktoś tam w ogóle chodził?
Co?
Mam przeczucie,
że założono go w pośpiechu, żeby coś ukryć.
I jeszcze to.
Komendancie. Wie pan, co to jest widok ulicy?
Obejrzałem widoki ulicy
z każdego roku po kilka razy.
Sam przeprowadziłeś takie śledztwo?
Proszę spojrzeć.
To widok ulicy z 2012.
Na ścianie akademii nic nie widać, prawda?
A teraz widok z 2013.
Proszę zobaczyć. Tutaj.
Coś tu wystaje, prawda?
- Masz rację. - Prawda?
Proszę to zobaczyć.
Jeśli to nie kamera, to co?
Madonna, światowej sławy artystka.
Urodziła się w 1958 roku,
ma dwójkę dzieci,
ale związała się z o 30 lat młodszym modelem.
Ludzie nazywają ją wiedźmą, kuguarzycą i tak dalej.
- Wolno jej tak chodzić samej? - Nie wiem.
Ale to dlatego, że jest wspaniała. Wyróżnia się.
Jest tak ładna, że inne kobiety jej zazdroszczą.
Cóż może poradzić?
Nie ma nic złego w niezwykłym życiu.
Why not?
O co z nią chodzi?
Jest z Ameryki?
Americano?
To rodzaj kawy.
AKADEMIA HANBIT
Faktycznie wygląda na kamerę.
ZAKAZ WSTĘPU
Dobra. Idę do biura nieruchomości.
Czekaj.
- Co jest? - Weź tę broń.
I zawsze noś ją ze sobą.
Po co?
Jak spotkasz Jokera,
zastrzel go.
Nie próbuj go załatwić gołymi rękami!
Boże.
Broń jest do strzelania.
A nie do bicia.
Przecież wiem. Co pan?
Znajdowała się tam niejaka Akademia Hanbit.
Słyszała pani coś o tym miejscu?
Było nieco dziwne.
Od dawna nie widziałam, by ktokolwiek tam chodził,
ale szyld wisiał tam dwa lata.
Dyrektor akademii miał ogromny dług hazardowy,
ale pewnego dnia jakimś cudem
zapłacił za cały rok z góry.
Zna pani jego obecny numer telefonu?
Niestety nie.
Gyu-tae pewnie go zna.
No Gyu-tae?
Tak, przyjaźnili się.
Często ich razem widywano.
Wszystkie tropy prowadzą do Gyu-taego.
WODA
Podobno się nie przenosisz.
To znaczy pani.
Nie tyle się nie przenoszę, co nie wyjeżdżam z Ongsan.
Myślę nad wynajmem lokalu koło alejki z knajpami rybnymi.
Ale to nadal Ongsan.
Będę z tobą szczery. Dogadajmy się.
Przedłużę ci umowę
i nie podniosę kaucji.
W zamian ty...
pozbędziesz się Hyang-mi.
- Co? - Naprawdę jestem w stanie
zrobić wszystko, by pozbyć się tej zarazy,
więc czy możesz ją zwolnić?
POLECENIE PRZELEWU ODBIORCA: CHOI HYE-HOON
ZLECENIODAWCA: CHOI HYANG-MI
- Proszę. - Dziękuję.
Musi pani zaznaczyć,
że to nie wyłudzenie.
To jest wyłudzenie.
Od dawna mnie rujnuje.
Zawsze możesz znaleźć inną pracownicę dorywczą.
Każdy będzie lepszy od Hyang-mi.
Ona jest obca,
może w każdej chwili zwiać.
Jak zwieje, to zwieje.
Ale nie chcę jej wyrzucać.
Co?
Przeniosę się z nią.
Co? Dlaczego?
To twoja rodzina? Jesteś z nią spokrewniona?
- Czemu jej nie zwolnisz? - Bo ją zatrudniłam.
Po co w ogóle zatrudniać kogoś takiego?
Po co?
Zatrudniłam ją, bo nadawała się do pracy.
Dam ci dobrą radę.
Lepiej na nią uważaj.
Wiesz? To...
KAMELIA
Musi być zakochany po uszy.
Nie wierzę, że znów tu jest.
Zwyczajna procedura rozwodowa nie ukoi mojego gniewu.
Kto tak szybko jeździ po takiej alejce?
Przepraszam.
Prawie cię zabiłam.
Wsiadaj.
Po co?
„Po co”?
Pytasz po co?
Najmądrzejsza i najgłupsza osoba w Ongsan siedzą naprzeciwko siebie.
Nie chce mi się nawet jej stłuc.
Brak mi woli walki.
Mam ją przycisnąć?
Mój umysł się rozjaśnił
i znalazłam sposób na ocalenie.
W ich domu to ona ma więcej do powiedzenia.
Słuchaj.
Wiesz, czym jest małżeństwo?
Sporo wiem ze słyszenia.
W końcu zacznie pani odgrywać zazdrosną żonę?
Powiem ci.
Wybrałam Gyu-taego, bo myślałam, że jest jak złoto.
Z czasem okazało się, że to nawet nie mosiądz.
Co gorsza,
jego matka sądzi, że poślubiłam istny brylant.
Ma go za nie wiadomo kogo.
Mogłabym mu doszczętnie zniszczyć życie.
Albo zabrać wszystko tobie,
łącznie z tym 14-karatowym kolczykiem,
wnosząc przeciwko tobie pozew.
Ale ty nic sobie z tego nie zrobisz,
a dla mnie to też nic przyjemnego.
Ma pani rację. To nikomu nie pomoże.
Wiem.
Dlatego zamiast zabawiać się sami,
pozwólcie wszystkim zaznać szczęśliwego zakończenia.
Nie przyjedziesz?
Po co? Kazałaś mi odejść.
Mam ci je wysłać? Przyjedź po swoje pieniądze.
Lepiej na nią
uważaj.
Gdy chodzi o kasę,
jest jak pies tropiący.
Czemu nie otworzysz?
Otwórz.
Samo to, że na nie patrzysz, sugeruje, że coś podejrzewasz.
Nigdy nie ukradłabym cudzych pieniędzy.
Nie otworzysz?
Nie.
Nie muszę sprawdzać.
Kleptomania jest nieuleczalna.
Nie chodzi o to, że ten nawyk się pogłębia.
Po prostu kradniesz wszystko,
taka twoja natura.
Hyang-mi taka nie jest.
Jak mówię, że taka nie jest,
to taka nie jest.
Widziałam, jak kradniesz tę łyżeczkę.
Boże. Kradniesz nawet łyżeczki?
Chyba zesłali mi cię z nieba.
Mój mąż wreszcie spotkał miłość swojego życia.
Czemu patrzy pani na mnie?
Czemu na nią patrzysz?
Byliśmy tylko razem na nartach.
Rozumiesz? Pojechaliśmy jako przyjaciele.
Nie przekroczyliśmy żadnej granicy.
Nie ty decydujesz, gdzie ona leży.
Znam swoje miejsce.
Nie mam z nią szans.
Od razu zrozumiałam, że mogę zginąć, jeśli wejdę jej w drogę.
Jeśli uwolnisz mnie od Gyu-taego
i wszystkich problemów z nim związanych,
będę ci więcej niż wdzięczna.
Spróbujcie się dogadać. Czemu prosi mnie pani o...
Wiesz, czym jest przeznaczenie?
Teraz twoja kolej.
Oddaję ci go.
Mówi pani o nim jak o rzeczy.
Moje życie będzie lepsze, gdy się go pozbędę.
Liczę, że mi pomożesz.
Gyu-tae nie ma odwagi czegokolwiek zrobić.
Chyba sobie żartujesz.
Gyu-tae nie może być Jokerem.
To nie Gyu-tae.
Właśnie dlatego nie ufam policji.
Wysłuchajcie mnie.
Dzięki morderstwu nabył budynek za bezcen.
Do tego...
Dziękuję.
Do tego przyjaźnił się
z tym podejrzanym dyrektorem akademii.
Wszystko wskazuje na niego.
To, że się przyjaźnili, to żaden dowód.
Ale...
Gyu-tae ze wszystkimi się przyjaźni.
Mojego męża nazywa bratem,
a jej żałosnego mężusia bratnią duszą.
Czemu żałosnego?
Tylko z tobą się nie przyjaźni.
Uwziąłeś się na niego, bo go nie lubisz.
Wcale nie.
Może jest małostkowy i ograniczony,
ale nikogo by nie zabił. Każdy ci to powie.
- Tak. - Oczywiście.
Zatem kto? Szlag by to.
Kto może być Jokerem?
Zjedz wieprzowiny. Nie jesteś dość bystry, by rozgryźć to samemu.
- Boże. - A te okna?
Dlaczego są zaklejone tekturą?
- Jaką tekturą? - Tutaj.
Nie wiem, czy to tektura, ale okna są zasłonięte.
Co?
Widać po tym, że światło pada tylko z jednego okna.
Mój mąż tak robi, jak tynkuje ściany.
Naprawdę?
Może zasłonił okna, żeby dzieci mogły się skupić
zamiast wyglądać na zewnątrz.
Szkoła to nie więzienie. Kto by tam chodził?
Może zakrył je,
żeby ludzie nie zaglądali.
Co? Nie chciał, by ktoś tam zaglądał?
Czemu? Coś tam ukrywał?
- Tego musisz się dowiedzieć. - Właśnie.
To nie żadna szkoła.
Tam zawsze było zamknięte.
Boże, zaraz oszaleję. Co to za miejsce?
Nie lubię używać mózgu aż tak intensywnie.
Naprawdę.
Czemu się tak drapiesz?
To obrzydliwe.
To może być zaraźliwe. Idź do lekarza.
Możesz zarazić Dongbaek.
Miłość przenosi różne choroby.
Boże.
Przelałam ci wszystkie pieniądze.
Skąd mam wziąć więcej?
W ogóle nie powinna była mnie zatrudniać.
Jestem niepoprawną żmiją.
ZATRUDNIĘ KELNERKĘ, PRACA DORYWCZA
KAMELIA
2 LATA TEMU
Nie spodziewałam się tu takiego baru.
GRUDZIEŃ 2015, KWIECIEŃ 2016, CZERWIEC 2016
KAMELIA
NIEZAPOMINAJKA
KAMELIA
Przepraszam.
Widziałam, że szuka pani kogoś do pracy.
Proszę sobie wysuszyć włosy.
Dziękuję.
Ma pani znajomą twarz.
Jakbyśmy się już spotkały.
Też mi się tak wydaje.
Pil-gu, jedz.
Proszę siadać i zjeść z nami.
Z wami?
Zaprasza mnie pani do stołu?
Tyle razy ci mówiłam, że to twój kubek.
Czemu używasz naszych?
No naprawdę.
Nie zarazisz się, używając tego samego kubka.
Pil-gu, zachęć panią do jedzenia.
Dam pani większy kawałek.
Zastanawiam się nad pracą w Kamelii.
Mam dla ciebie miejsce, więc mogłabyś zacząć od razu.
Nie wycofuj się w ostatniej chwili.
Mi-sun, gdyby odzywał się do ciebie Nak-ho,
powiedz mu, żeby mnie nie szukał.
Dongbaek nie jest taka wyjątkowa.
Będzie ci płacić za godzinę.
Pracowałaś kiedyś na godziny?
Mam to gdzieś. Chcę spróbować.
Dlaczego?
Jestem zmęczona.
Wykończona.
Każdy ma swój sposób na życie.
Ale przeszłość w końcu cię znajdzie.
O tej porze tylko dostawa.
Życie ci niemiłe?
Wiedziałam, że moja też w końcu mnie dopadnie.
Hyang-mi.
O tej godzinie mamy tylko dostawę.
Hyang-mi.
Chcę sprzedawać alkohol, nie ludzi.
To takie straszne?
Dlatego bądź rozsądna i współpracuj,
bym nie musiał przekraczać tej granicy.
Jesteś zbyt prosta.
Więc się zastanawiam...
Dlaczego tak sądzisz? Nie jestem prosta.
Ależ jesteś.
Najprostsza osoba na świecie.
Nie masz rodziców ani znajomych.
Nikt nie zauważy, jeśli znikniesz.
Suk-hui na ciebie doniesie,
jeśli kiedykolwiek zaginę.
Hej.
Zaszyłaś się na jakiejś wsi.
A ja i tak cię znalazłem. Jak myślisz, jak?
Dwa miliony i zaczęła gadać.
Niezbyt lojalna z niej przyjaciółka.
Znasz już swoje miejsce?
Nawet jeśli znajdą cię jutro martwą w jeziorze,
nie będą mieli kogo powiadomić.
Może nawet cię nie zidentyfikują.
Co gorsza,
nikt nawet nie wyprawi ci pogrzebu.
Byłeś w końcu u Yeong-sim.
Nie, nie mam teraz czasu.
Yeong-sim przyszła z tymi samymi objawami
po spryskaniu pola pestycydami.
Myślałem, że jej pomagałeś.
To wysypka od pestycydów.
Nie dotykałem pestycydów.
Pewnie coś zjadłem.
Wtedy nie wyskoczyłaby tylko na ręce.
Musiałeś czegoś dotknąć.
Drapiesz się tylko po palcach,
więc czegoś dotknąłeś.
Dotykałem czegoś innego niż zwykle?
Dziwne, że nie ma tu kotów.
Ale ktoś napełnia miseczkę.
Więc co powinnaś zrobić?
Powinnaś iść ze mną.
Masz pracować dla mnie do końca życia.
Przeznaczenia nie oszukam.
Dobrze, więc spakuj się i wyjdź.
Ale nie teraz.
Teraz nad czymś pracuję, więc dopiero, jak dostanę pieniądze.
Czy to ci brzmiało na propozycję?
Co?
Czego chcesz?
Jedyna przyjaciółka sprzedała mnie za dwa miliony.
- Nie mam dokąd uciec. - Skończ chrzanić i chodź ze mną.
Lepiej zrób to po dobroci.
Hyang-mi.
Naprawdę powinnaś współpracować.
Jak umrzesz bez rodziny i przyjaciół,
to dopiero będzie smutne.
Czego chcesz?
Czemu tak tu siedzisz?
Żeby być przy Hyang-mi.
Boże. Same durne baby.
Hyang-mi ma przyjaciół.
Jeśli coś jej się stanie,
natychmiast doniosę na pana policji.
Hej.
Nie wiedziałem, że masz tak oddaną przyjaciółkę.
Przestanie pan ściskać jej ramię?
To nie jest jej ramię.
To ciało należy do mnie.
Jest moje.
Gdy moje życie zamieniało się w chaos i próbowało mnie dobić, jeszcze nigdy...
Zajmij się obieraniem korzeni rozwaru,
póki jestem miły.
Spadaj stąd, póki ja jestem miła.
Co?
...nikt mnie nie bronił.
Kazałam ci spadać.
Ta dziewczyna
zaczyna działać mi na nerwy.
Kochanie, proszę.
To wszystko nie tak.
Nic między nami nie zaszło. Wysłuchaj mnie.
Zaufaj mi...
I co, że z nią nie spałeś?
Myślisz, że jesteś niewinny?
Ja-yeong.
Nigdy
ci tego nie zapomnę.
- Hej! - Co robiłeś na szkolnym meczu?
Co to za dzieciak?
Widziałam dziś na szkolnym meczu Kang Jong-ryeola.
Hej! Puszczaj!
Puszczaj mnie!
Przestań!
Puść mnie!
Puszczaj!
Przestań! Zostaw mnie!
Hej! Obudź się!
Ty pieprzony dupku! Puszczaj!
Doprowadzasz mnie do szału!
Nie wiesz, do czego jestem zdolny?
Chyba już zapomniałaś. Pozwól, że ci przypomnę.
Puszczaj!
Kazałam ci spadać!
Nie mam cierpliwości!
Podobnie jak ona! I cała reszta!
Bohater zawsze pojawia się w ostatniej chwili.
Podobnie jak...
wielki szef.
KARMA DLA KOTÓW
Ale teraz masz swój słaby punkt.
Nie zadzieraj z nimi.
Nie znamy się.
Pozwoliłem jej zostać,
jeśli cię zwolni.
Ale odrzuciła propozycję.
Twój zięć? Twój mąż? Nie potrzebujemy go.
Każcie mu przestać się tu zaczajać.
Zostawisz mojego syna w spokoju?
Najlepiej prześlij mi pieniądze od razu. Mnie też się spieszy.
Życie ci niemiłe?
Rzadko czuję zakłopotanie.
Ale ty zaczynasz mnie w nie wprawiać.
Nie miałam więc wyboru i pomogłam mu zerwać tę więź.
Napisy: Agnieszka Putek